Z jego inicjatywy doszło do utworzenia punktów werbunkowych w 10 miejscowościach Białorusi. 1 czerwca 1919, po zajęciu Grodna przez polskie wojska, został aresztowany przez Polaków i pod koniec lipca tego roku osadzony na krótko w obozie dla internowanych w Białymstoku. Po wypuszczeniu na wolność we wrześniu, przeszedł kurs nauczycielski. W tym samym czasie wszedł w skład Białoruskiej Komisji Wojskowej w Wilnie, której działalność została zalegalizowana 22 października dekretem Józefa Piłsudskiego. Na początku grudnia wraz z innymi członkami Komisji przybył do Mińska. Został skierowany do białoruskiej szkoły podchorążych w Warszawie.
Rozczarowany działalnością Komisji latem 1920, podczas bolszewickiej ofensywy na Warszawę, wstąpił do sojuszniczych oddziałów gen. Stanisława Bułak-Bałachowicza, gdzie sformował 700-osobowy samodzielny batalion białoruski, stając na jego czele. W październiku tego roku gen. S. Bułak-Bałachowicz mianował go komendantem wszystkich białoruskich oddziałów wojskowych na Białorusi. Mikołaj Demidow wziął udział w listopadowej kampanii bałachowców na zajętych przez bolszewików obszarach białoruskich w rejonie Mozyrza. Jego batalion w składzie ostrowskiego pułku piechoty 2 dywizji piechoty prowadził w dniach 10–14 listopada 1920 zwycięskie walki o Kalinkowicze.