21 listopada doszedł wraz białoruskim batalionem smoleńskiego pułku piechoty do linii rzeki Prypeć, po czym wspomógł główne siły gen. S. Bułak-Bałachowicza, wycofujące się spod Rzeczycy, gdzie zostały pobite przez wojska bolszewickie. Po internowaniu wojsk gen. S. Bułak-Bałachowicza 400-osobowy batalion Demidowa pozostawał w strefie neutralnej pomiędzy wojskami sowieckimi i polskimi, na lewym brzegu Prypeci. Po boju z sowieckim 40 pułkiem strzeleckim 29 listopada, a następnie kolejnymi oddziałami bolszewickimi 3 grudnia, został zmuszony do przejścia na polską stronę granicy.
W styczniu 1921 został zdemobilizowany, zaś Demidowa internowano i osadzono w obozie w Radomiu. 1 czerwca tego roku został wypuszczony, po czym został kierownikiem szkoły powszechnej w Grodnie. Działał w białoruskim ruchu narodowym. W 1922 startował w wyborach do Sejmu jako kandydat Bloku Mniejszości Narodowych. W wyniku jego wystąpień publicznych doszło do wystąpień ludności białoruskiej, co doprowadziło do jego krótkotrwałego aresztowania. Podczas trwania procesu zbiegł do Wilna, a stamtąd do Dźwińska na Łotwie. Tam został nauczycielem w białoruskiej szkole w rejonie Dźwińska. Od 1924 mieszkał w Rydze, gdzie współpracował z byłym generałem białoruskim Kastusiem Jezawitawem.