Zawszeni i dotychczas przebywający w skandalicznych warunkach sanitarnych, podatni byli na liczne choroby. Po wcieleniu pomimo stosowania zabiegów sanitarnych stali się ofiarami chorób zakaźnych. W pułkach 7 Dywizji Piechoty na skutek ciężkich warunków klimatycznych, chronicznego niedożywienia, braku lekarstw, szeregi pustoszyły tyfus brzuszny i plamisty, dezynterie, szkorbut, czerwonka, owrzodzenia i awitaminoza oraz malaria. W wyniku tych chorób zmarło w pułku 2 oficerów, 17 podoficerów i 29 szeregowców. W okresie pobytu w Kenimech pułk prowadził podstawowe szkolenie wojskowe i specjalistyczne, pomimo że była minimalna ilość broni strzeleckiej i artyleryjskiej. Jednostka borykała się z problemami zakwaterowania, klimatycznymi, wyżywienia oraz sanitarnymi. Pułk był organiczną jednostką artylerii 7 Dywizji Piechoty.
W dniu 24 marca 1942, w ramach pierwszej ewakuacji z ZSRR do Iranu z szeregów pułku sformowano 18 kompanię marszową, która opuściła pułk. Wyjechało w ramach I ewakuacji 130 szeregowych. W dalszym ciągu prowadzono dalsze wcielanie w szeregi ochotników i w miarę możliwości prowadzono szkolenie wojskowe oraz walkę o polepszenie kondycji zdrowotnej żołnierzy.