right|240px|thumb|Przybliżone rozmieszczenie języków italskich w VI wieku p.n.e.
Język północnopiceński – wymarły język, używany na wschodnim wybrzeżu środkowej Italii, znany z kilku inskrypcji pochodzących z I tys. p.n.e., głównie z Picenum, obecnie prowincji Pesaro i Urbino. Zapisywany formą alfabetu etruskiego. Choć teksty łatwo transliterować, nie ustalono jeszcze znaczenia ani jednego słowa, stąd przypuszczenie, że w odróżnieniu od swego południowego odpowiednika – południowopiceńskiego, nie był italski, a nawet indoeuropejski. Piceni mieli osiedlić się na swych ziemiach w X lub XI w. p.n.e. Przypuszcza się, że mogli przybyć drogą morską z Półwyspu Bałkańskiego. Czcili jako święte zwierzę dzięcioła (łac. picus), od którego miała też pochodzić ich nazwa i który jeszcze dziś jest zwierzęciem herbowym prowincji Marche. Byli pod silnym umbryjskim wpływem, któremu całkowicie ulegli w II w. p.n.e./I w. p.n.e. Pokrewieństwo z innymi językami staroeuropejskimi, takimi jak etruski, jest przedmiotem dyskusji. Z uwagi, jednak, na swoje cechy, przypominające indoeuropejskie (język wykazuje pewne podobieństwa z iliryjskim, trackim czy wenetyjskim) klasyfikowano go jako indoeuropejski (James Poultney, 1979).