Inżynierowie NASA rozpoczęli zaś pracę nad własnym projektem, Nova, który korzystał z podejścia zbliżonego do rozwiązania Sił Powietrznych.
Von Braun został poproszony o przewodniczenie komitetowi mającemu ocenić istniejące rozwiązania i spisanie rekomendacji. Komitet przedstawił swój raport 18 lipca 1958 roku. Raport otwierała krytyka dotychczasowego kierowania amerykańskim programem kosmicznym i konkluzja, że program sowiecki zdecydowanie go wyprzedza. Następnie opisano pięć „generacji” rakiet, od Vanguard, przez Juno, rakiety międzykontynentalne, jak Atlas i Titan, konstrukcje wykorzystujące klastery silników, jak Saturn, po ostateczne rozwiązanie technologiczne, klaster silników F-1, o ciągu 6 milionów funtów-siły. Dokument opisywał też możliwy scenariusz eksploracji załogowej w miarę budowy poszczególnych konstrukcji. Istniejące ICBM-y pozwoliłyby na powstanie małej, czteroosobowej stacji kosmicznej w 1961 roku, rakiety klasterowe umożliwiłby lądowanie na Księżycu w latach 1965-1966 i powstanie dużej, 50 osobowej stacji kosmicznej do 1967 roku. Największe rakiety pozwoliłyby na szeroko zakrojone misje księżycowe w 1972 roku, stałą bazę na Księżycu w rok, dwa lata później, i załogowe podróże międzyplanetarne po 1977 roku.