Przy badaniu neurologicznym jest to widoczne jako wygórowanie odruchów ścięgnistych bądź odruchy polikloniczne, np. stopotrząs.
Uszkodzenia w obrębie mózgu lub dróg przewodzących impulsy (dróg korowo-rdzeniowych) mogą być spowodowane niedotlenieniem lub niedokrwieniem, krwotokiem, wadami rozwojowymi, urazem lub mogą być wynikiem niektórych schorzeń, takich jak stwardnienie rozsiane.
U dzieci najczęstszą przyczyną spastyczności jest mózgowe porażenie dziecięce, natomiast u dorosłych udar mózgu, stwardnienie rozsiane lub uraz.
Spastyczność poudarowa Szacuje się, że spastyczność po pierwszym w życiu udarze dotyczy ok. 40% pacjentów z utrwalonym niedowładem. Jest związana z uszkodzeniem dróg korowo-rdzeniowych i korowo-siatkowatych na skutek niedokrwienia, co powoduje zmniejszenie kontroli hamującej nad odruchami rdzeniowymi. Czynnikami predykcyjnymi rozwinięcia się ciężkiej spastyczności po udarze są m.in. porażenie kończyny, zaburzenia czucia, wczesne rozwinięcie się wzmożonego napięcia w ostrej fazie udaru, obecność ogniska zawałowego we wzgórzu lub torebce wewnętrznej a także udar krwotoczny. Do negatywnych jej skutków należy m.in. ból, ograniczenie ruchomości czy maceracje skóry.