Pełni jednak także mechanizm ochronny, w pewnych sytuacjach ułatwiając obciążanie niedowładnej kończyny a także zmniejszając ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych czy osteoporozy. Typowym wzorcem spastyczności poudarowej w kończynie górnej jest kombinacja przywiedzenia i rotacji wewnętrznej w stawie barkowym, zgięcia łokcia, nawrócenia (pronacji) przedramienia oraz zgięcia nadgarstka i palców. Spastyczność w kończynie dolnej przybiera zazwyczaj postać spastyczności mięśni antygrawitacyjnych, dotycząc prostowników w stawie kolanowym i skokowym.
Spastyczność w mózgowym porażeniu dziecięcym Ok. 70% pacjentów z mózgowym porażeniem dziecięcym niedowładom choruje na spastyczną postać tej choroby. Utrudnia ona wykonywanie ruchów powodując odruchowe napięcie mięśni antagonistycznych. Kończyny najczęściej przyjmują ustawienie zgięciowe, a podczas chodu może występować ugięcie kolan, krzyżowanie nóg i stąpanie na palcach. Długotrwale występujące nadmierne napięcie mięśni prowadzi do przykurczów mięśni i deformacji stawów. Ogranicza to zakres ruchów i może dawać dolegliwości bólowe.