Brat Antoine umarł w wieku czterech lat, siostra Marie – rok po urodzeniu.

8 kwietnia 1896, w wieku 21 lat, Calment wyszła za mąż za kuzyna, Fernanda Nicolasa Calmenta (1868–1942), zamożnego właściciela sklepów. Majątek męża pozwolił jej na życie z daleka od zmartwień materialnych, bez konieczności pracy, z wieloma rozrywkami – teatrem, operą, tenisem czy jazdą na rowerze. W późniejszym wieku próbowała także szermierki. Mniej szczęśliwie układało się jej życie rodzinne – w 1934 przeżyła śmierć – na zapalenie płuc – jedynej córki (Yvonne, urodzonej 28 stycznia 1898), mąż Calment zmarł w 1942 w wieku 74 lat po zjedzeniu deseru przyrządzonego z zepsutych wiśni (zrobiła go ciotka Calment), a jej jedyny wnuk, Frédéric Billot (urodzony w 1926), zmarł w 1963 w wyniku ran odniesionych w wypadku samochodowym. Po śmierci wnuka, nie mając komu zapisać domu, 90-letnia Calment zawarła umowę z prawnikiem François Raffrayem, który za prawo własności miał wypłacać dożywotnią pensję (2500 franków miesięcznie) dotychczasowej właścicielce. Wartość domu była równa przewidzianej pensji na 10 lat – Raffray musiał niespodziewanie wypłacać pieniądze przez ponad 30 lat. Pensja, którą zapłacił – równowartość ponad 190 000 dolarów – była dwukrotnie większa niż wartość mieszkania.