W 1949 r. Schlachter habilituje się w Monachium na podstawie pracy Das Passiv des Zentral- und Norwegischlappischen (opublikowanej następnie w czasopiśmie Ural-Altaische Jahrbücher w 5 częściach pod tytułem „Lappische Passivsyntax” w latach 1953–1960) i od 1959 r. prowadzi tam zajęcia jako Privatdozent. Profesorem zostanie w Getyndze w 1956 r., a w 1960 r. otrzyma (również w Getyndze) katedrę ugrofinistyczną – będzie miał wówczas już 52 lata. Schlachter ofertę Getyngi przyjmie i przeprowadzi się tam wraz z rodziną. W Getyndze pozostanie do śmierci, tj. przez następnych 40 lat życia.
Wada wzroku Nieszczęściem w życiu Schlachtera była poważna wada wzroku, z którą borykał się od dzieciństwa. Mimo że czytać i pisać mógł tylko z pomocą lupy, nie poddał się losowi – ożenił się, miał dzieci, pracował naukowo. Wielką pomocą w życiu codziennym i zmaganiu się z kalectwem była mu żona, która jednocześnie potrafiła stworzyć niezwykłą atmosferę domu, zawsze gościnnego dla wszystkich językoznawców.