Dorobek publikacyjny Bibliografia Schlachtera obejmuje ponad 100 pozycji. Niemal trzecia część tych publikacji poświęcona jest językom lapońskim. Za najważniejszą z nich wypada uznać Wörterbuch des Waldlappendialekts von Malå und Texte zur Ethnographie (1958) – dzieło kodyfikujące dosłownie w ostatniej chwili archaiczny (więc ważny naukowo) dialekt lapoński, dziś już praktycznie wymarły.
Młodzieńcze zainteresowania językiem węgierskim odżyły w Getyndze, gdzie Schlachter zetknął się z pracującymi tam lektorami języka węgierskiego, którzy okazali się również interesujący naukowo. Artykuły, które publikował z tego zakresu sam bądź we współpracy z owymi lektorami, dotyczyły głównie składni węgierskiej.
Równocześnie wydawał też serię artykułów o składni fińskiej (i tu nawiązując chętnie do problemu passiwu).
Pozostałym językom ugrofińskim oraz gramatyce tak porównawczej, jak i kontrastywnej poświęcał mniej uwagi, ale nie sposób pominąć tu milczeniem jego monografii Studien zum Possessivsuffix im Syrjänischen (1960), w której podjął problem rozdzielenia