Zmysłowe odczucie artysty było ważniejsze niż kopiowanie rzeczywistości, dzięki wyobraźni artysta może odcisnąć swój ślad na naturze. Malarz ma prawo do deformowania i upraszczania natury w poszukiwaniu dekoracyjnego piękna. Według nabistów rzeczywistość w dziele sztuki była dwojaka – subiektywna, czyli wyrażająca właśnie osobiste przeżycia artysty oraz obiektywna, będąca dekoracyjną syntezą, ujednolicająca poszukiwania artystyczne wszystkich przedstawicieli, gdyż interesowali się oni literaturą, muzyką, filozofią i religioznawstwem. Sztuka nabistów odwoływała się do mistyki. Nabiści działali w latach około 1888-1900. Pierwszymi członkami tego sekretnego bractwa byli Paul Sérusier, Maurice Denis, Pierre Bonnard, Paul Ranson i Henri-Gabriel Ibels„Nabis”, w: The Dictionary of Art, red. J. Turner, t. 22, Londyn 1998, s. 421.. Artystów z grupy nabistów połączył podobny stosunek do sztuki – chęć zerwania z akademickim naturalizmem, nauczanym przez Williama-Adolfa Bouguereau i Jules′a Josepha Lefebvre′a oraz powrót do czysto dekoracyjnych korzeni sztuki. Grupa, za sugestią Henri′ego Cazalisa, przyjęła nazwę „Les Nabis” od hebrajskiego słowa „nābhî” oznaczającego proroka. Cazalis porównywał bowiem próbę odnowy malarstwa przez nabistów do sposobu, w jaki starożytni prorocy odnowili IzraelL. Hanson, E.