Chociaż BKW otworzyła w końcu punkty werbunkowe w Wilnie, Grodnie, Mińsku, Lidzie i innych miastach, zgłaszali się do nich niemal wyłącznie byli oficerowie armii rosyjskiej. Jednakże najważniejszą przeszkodą w jej działalności był brak politycznego uregulowania kwestii białoruskiej przez Polskę i związany z tym rozłam w białoruskim ruchu narodowym. W tej sytuacji na przełomie 1919/1920 r. w pracy Komisji panował faktycznie zastój.
Na początku 1920 r. przeprowadzono jedynie nabór młodych Białorusinów do szkoły podchorążych w Warszawie i Bydgoszczy. Natomiast tworzenie białoruskich oddziałów wojskowych nadal przebiegało w ślimaczym tempie. W dodatku w łonie Komisji doszło do konfliktu między płk. H. Kanapackim, który – sformowawszy sztab – uznał zwierzchność wyłącznie polskiego dowództwa, a pozostałymi członkami, chcącymi zachować własny nadzór nad tworzonymi formacjami. Decyzja płk. H. Kanapackiego doprowadziła do tego, że BKW została pozbawiona wpływu na werbunek i zaciąg ochotników oraz na formowanie białoruskich oddziałów wojskowych. W tej sytuacji na 2 kolejnych posiedzeniach Komisji 30 marca i 8 kwietnia 1920 r. przewodniczący BKW P.