Raka-Michajłouskiego, A. Pruszyńskiego i kpt. F. Kuszala za bolszewickich agentów. Całkowitemu zlikwidowaniu BKW zapobiegł Wacłau Iwanouski, proponując na stanowisko przewodniczącego BKW Franciszka Umiastouskiego, działacza białoruskiego z Wilna. Jednakże z powodu rozpoczęcia ofensywy armii bolszewickiej na pocz. lipca nie zdołał on dotrzeć do Mińska. Wobec klęski, jaką poniosły broniące się wojska polskie, dymisja BKW nie miała jednak żadnego znaczenia. Siedziba BKW została przeniesiona do Wołkowyska, gdzie zmarł A. Pruszyński.
BKW w obliczu bolszewickiej ofensywy Z powodu szybkości ofensywy wojsk bolszewickich działacze Komisji pojechali do Siedlec, a następnie do Warszawy. Ponieważ do Łodzi przybył oddział białoruski mjr. J. Tunguz-Zawiślaka, zjawiło się tam 3 członków BKW: kpt. F. Kuszal, mjr A. Jakubiecki i płk D. Jakubouski. Dołączył do nich Edmund Jakobini, działacz Polskiej Partii Socjalistycznej, którego kandydaturę na członka Komisji zaproponowało polskie dowództwo. 9 września tymczasowe prezydium zwróciło się do Piłsudskiego z prośbą o zezwolenie na werbunek do białoruskich oddziałów wojskowych, zaś w dniu następnym poprosiło go o przyjęcie dymisji całego składu BKW zgodnie z jej rezolucją 1 lipca. Jednocześnie prezydium zawiadamiało o śmierci A. Pruszyńskiego, dostaniu się do bolszewickiej niewoli S.