Raka-Michajłouskiego (faktycznie dobrowolnie pozostał po sowieckiej stronie frontu i udał się do Wilna), niestawieniu się P. Aleksiuka i J. Muraszki oraz złożeniu obowiązków członka BKW przez A. Ausianika.
11 września strona polska zatwierdziła Komisję w następującym składzie: F. Umiastowski jako przewodniczący, płk D. Jakubouski, mjr A. Jakubiecki, kpt. F. Kuszal i E. Jakobini. Otrzymała ona jednocześnie zezwolenie na werbunek do oddziałów białoruskich ochotników spośród uchodźców z Białorusi, w porozumieniu z Dowództwem Okręgu Generalnego Łódź. Nastąpił duży przypływ ochotników, w związku z czym przystąpiono do formowania drugiego oddziału białoruskiego. Podkomisja regulaminowa pod kierownictwem Makarego Kościewicza przełożyła na język białoruski polskie regulaminy wojskowe i wydała je drukiem, po czym na ich podstawie przeszkolono najpierw oficerów, a później żołnierzy. Do Łodzi polskie władze skierowały też pierwszy pluton białoruskich podchorążych z Warszawy. W listopadzie przybyło kilkudziesięciu kandydatów na podchorążych przysłanych przez dowództwo formowanych w tym czasie na Słucczyźnie białoruskich oddziałów. Na pocz. 1921 r. podzielono ich na dwie grupy.