Liryka pośrednia i bezpośrednia są głównymi typami wypowiedzi lirycznej: liryka inwokacyjna jest typem pobocznym i rzadszym. Obejmuje ona te utwory, w których obok podmiotu lirycznego jako głównego czynnika kompozycyjnego pojawia się tzw. „ty” liryczne: jako lirykę inwokacyjną określa się wypowiedź podmiotu lirycznego, która jest wyraźnie ukierunkowana na adresata. Adresatem może być pojedyncza osoba lub zbiór osób, a także upersonifikowane pojęcie. Swoistą postacią liryki inwokacyjnej jest tzw. Du-Lyrik: wypowiedź liryczna o charakterze inwokacyjnym, w której „ty” liryczne nie tylko ujawnia się równie wyraźnie co „ja” liryczne, ale staje się dominantą kompozycyjną utworu w miejsce podmiotu lirycznego; w której „ty” liryczne dominuje treść wypowiedzi podmiotu lirycznego i staje się głównym bohaterem wiersza.
Monolog liryczny skonstruowany jest w utworach lirycznych o charakterze inwokacyjnym jako zwrot do odbiorcy. Ma on często charakter retoryczny, co prowadzi do nadania wielu utworom liryki inwokacyjnej specyficznego, oratorskiego stylu. Liryka inwokacyjna może różnić się od liryki bezpośredniej i pośredniej kształtem językowym, może stawać się rodzajem poetyckiego przemówienia lub listu.