Zjawiska te wyraźne są zwłaszcza w odzie jako gatunku szczególnie charakterystycznym dla liryki inwokacyjnej, podobnie jak dla liryki bezpośredniej szczególnie charakterystyczna jest elegia. Związek liryki inwokacyjnej z retoryką sprawia, że używana jest ona w utworach, którym celem jest propagowanie różnego rodzaju idei i programów politycznych, przedstawianie wydarzeń historycznych czy też jakiś cel dydaktyczny. Prócz tego spotykana jest często w liryce miłosnej, zwłaszcza nawiązującej do ludowej pieśni miłosnej. Nierzadko w liryce miłosnej o charakterze inwokacyjnym adresatem wypowiedzi podmiotu lirycznego jest upersonifikowane pojęcie, stające się wyrazem jego przeżyć: funkcja takiego upersonifikowanego pojęcia zbliża się do funkcji podmiotu w liryce maski.
Liryka pośrednia, bezpośrednia i inwokacyjna stanowią pewne typowe możliwości kompozycji monologu lirycznego – takie, w których oparty jest on na jednolitej zasadzie. W wielu utworach lirycznych brak jest jednak jednolitej zasady kompozycyjnej monologu lirycznego: mogą one łączyć formy wypowiedzi o charakterze bezpośrednim, pośrednim i inwokacyjnym, nie zacierając przy tym nawet ich odrębności, ale budując między nimi napięcia i przydzielając im specyficzne funkcje.
Bibliografia Ewa Miodońska-Brookes, Adam Kulawik, Marian Tatara, Zarys poetyki, Warszawa 1980, s. 186
Kategoria:Literatura według rodzajów literackich - liryka