W tradycyjnej obyczajowości Chin ślub jest poprzedzony sześcioma rytuałami, które trwają bardzo długo i są skomplikowane: wybór małżonki (nàcǎi, 纳采), pytanie o imię (wènmíng, 问名), poinformowanie o pomyślności (nàjí, 纳吉), ogłoszenie zaręczyn (nàzhēng, 纳征), wyznaczenie daty ślubu (qǐngqī, 请期), przyjęcie panny młodej (qīnyíng, 亲迎).
W niemal w każdej kulturze ślub jest bardzo uroczystym aktem, w którym duży nacisk kładzie się na działania formalne i symboliczne. Każda społeczność przewiduje odrębne zwyczaje i obrzędy towarzyszące ślubom, które ulegały zmianom na przestrzeni wieków i różnią się w zależności od kultury, religii, regionu geograficznego, grupy społecznej, sytuacji ekonomicznej małżonków i ich krewnych, a także panującej mody. Nawet w obrębie jednej religii istnieją różne zwyczaje ślubne, które są charakterystyczne tylko dla danego kraju lub społeczności lokalnej. Np. w Stanach Zjednoczonych, gdzie dominującą religią jest protestantyzm, ważnym momentem podczas ceremonii zaślubin jest pytanie duchownego udzielającego ślubu, czy nikt na sali nie sprzeciwia się zawarciu związku małżeńskiego. U katolików istotną rolę odgrywają np. zapowiedzi ślubne, nauki przedmałżeńskie oraz błogosławieństwo pary młodej.