W 1868 roku Henry Mitchell (1830–1902), główny hydrograf US Coast Survey, w trakcie podróży do Egiptu, skąd raportował postępy budowy kanału Sueskiego, uznał, że piramida znajduje się w szczególnym miejscu w stosunku od wybrzeża Morza Śródziemnego. Jego obserwacja położenia piramidy doprowadziła do wniosku, że budowla ta została wzniesiona w centralnym punkcie Ziemi.

Angielski astronom Richard Anthony Proctor w wydanej w roku 1883 książce The Great Pyramid: Observatory, Tomb, and Temple twierdził, że piramida była nie tylko grobowcem, ale również obserwatorium astronomicznym i świątynią.

Dla Heleny Bławatskiej (1831–1891), twórczyni teozofii, Wielka Piramida była starożytną świątynią ezoteryczną, we wnętrzu której wprowadzano inicjowanych w arkana wiedzy tajemnej. Z kolei twórcy tacy jak Ignatius Donnelly (1831–1901) w ogóle podważyli wzniesienie piramid przez starożytnych Egipcjan, przypisując ich autorstwo znacznie starszej cywilizacji Atlantydów.