Prace z okresu wczesnej dojrzałości Hodlera to pełne realizmu krajobrazy, kompozycje figuralne i portrety. W 1875 udał się do Bazylei, gdzie studiował malarstwo Hansa Holbeina, zwłaszcza obraz Chrystus w grobie, który wywarł silny wpływ na malarskie traktowanie przez niego tematu śmierci. Po ukończeniu studiów genewskich (1876), w latach 1878–1879 podróżował po Hiszpanii. Jako dojrzały twórca prowadził kursy malarstwa i rysunku we Fryburgu (1896–1899).
Przełomowa dla twórczości Hodlera znajomość z poetą-symbolistą Louisem Duchosalem (1884), entuzjastą Baudelaire'a i Wagnera, spowodowała odwrót od realizmu na rzecz symbolizmu. Począł tworzyć kompozycje zrytmizowane i monumentalne, nacechowane ekspresją i wyczuciem koloru (np. Noc, 1889/1890). W ostatniej dekadzie XIX w. jego twórczość dalej ewoluowała łącząc wpływy kilku gatunków, w tym symbolizmu i secesji. Wykształcił własną stylistykę, która nazywał paralelizmem, charakteryzującą się zbiorem postaci ułożonych symetrycznie w pozach sugerujących rytuał lub taniec (Wybraniec, 1893–1884; Prawda II, 1903;