24 sierpnia 1939 został zmobilizowany do Kościańskiego Batalionu Obrony Narodowej. Walczył w bitwie nad Bzurą. 19 września został ranny, trafił do szpitala w Giżycach koło Sochaczewa. Lata wojny spędził w niemieckiej niewoli. Do maja 1942 przebywał w Oflagu II B Arnswalde (Choszczno), następnie w II D Gross Born (Borne Sulinowo). Jako psychiatra odegrał znaczącą rolę w walce „z chorobą drutów kolczastych”. Prowadził zajęcia terapeutyczne tzw. gimnastykę zapobiegawczą, wygłaszał referaty, wykładał na kursach nauczycielskich i publikował w prasie obozowej. Jeszcze w Choszcznie opublikował w „Za drutami” artykuł pt. W trosce o nasze zdrowie i siły, w którym pouczał, że „naczelnym obowiązkiem jeńca jest utrzymanie jego fizycznej sprawności i moralnej siły”.
Po powrocie z niewoli zaadaptował poniemiecki pałac w Wonieściu, gdzie 21 lipca 1946 otworzył zakład leczenia nerwic, natomiast w 1948 w Spławiu utworzył pierwsze sanatorium dla dzieci ze schorzeniami nerwicowymi, wadami wymowy oraz charakteru. 1 września 1949 kierowany przez niego zakład w Kościanie otrzymał nazwę Państwowe Sanatorium dla Nerwowo Chorych. 22 lipca 1950 utworzył oddział odwykowy dla alkoholików w Siekowie, w 1954 oddział dla chłopców w Mościszkach, a w 1955 r. oddział dla dziewcząt w Cichowie.