Dzięki niemu w 1953 roku powstała Szkoły Pielęgniarstwa Neuropsychiatrycznego. 1 kwietnia 1957 roku na skutek denuncjacji dziennikarza Ryszarda Gontarza i ingerencji SB oraz nacisków miejscowego aparatu partyjnego Oskara Bielawskiego zwolniono z pracy. Bielawski działał dalej i już 21 sierpnia zorganizował w Poznaniu Wojewódzką Poradnię Zdrowia Psychicznego, gdzie objął kierownictwo. 14 września 1963 został honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. 31 grudnia 1964 przeszedł na emeryturę. Jednak nie pożegnał się z zawodem; w 1965 był kierownikiem i lekarzem specjalistą Poradni Zdrowia Psychicznego dzielnicy Wilda w Poznaniu, a po przeniesieniu do Warszawy w latach 1968–1971 pracował w poradniach specjalistycznych w Otwocku.
Był dwukrotnie żonaty. W 1916 z Jadwigą Zofią Milianowicz, z którą miał córkę Irenę Krystynę (1922–2014) – prawniczkę) oraz syna Zdzisława (1925–1959), studenta politechniki. Ponowny związek małżeński zawarł 11 kwietnia 1948 z lekarką Elżbietą Imierowską. Z małżeństwa tego urodziło się trzech synów: Maciej Zaremba Bielawski (ur. 1951), dziennikarz, Jacek (ur. 1953), chemik, i Jarema (ur. 1955), konserwator. W 1969 żona z dziećmi wyemigrowała do Szwecji, Oskar Bielawski pozostał w kraju. Cztery lata później zmarł.