Powieść nawiązuje do tradycji zachodniej prozy realistycznej, a konkretniej typu – Bildungsroman (powieść o formowaniu się jednostki, gdzie na przestrzeni kilkuset stron czytelnik obserwuje ewolucję przeważnie młodego bohatera). W Oziminie dojrzewanie Niny zostaje ograniczone do jednej nocy, w czasie której wypracowuje sobie własne poglądy.
Można precyzyjnie określić ogólny czas powieści, natomiast przemilczany zostaje czas dziania się poszczególnych scenek i epizodów. Autor zadbał jednak o porządek chronologiczny tych scenek.
Ozimina ma również cechy powieści polifonicznej, gdzie przedmiotem zainteresowania czytelnika są różne świadomości bohaterów, ujawniane w kontakcie z innymi postaciami. Wypowiedzi bohaterów nie podlegają komentarzowi odautorskiemu, a więc wartościowaniu, repliką mogą być tylko wypowiedzi innych postaci. I tylko z takiej dyskusji postaci czytelnik może wystawić jakąś ocenę. Narrator został zredukowany do podawania opisów (podobieństwo do didaskaliów), ale i te opisy podporządkowane są postaciom, tzn. opisują to, co widzi dana postać.
Groteska ujawnia się na styku różnych stylów bohaterów, co prowadzi do patosu sąsiadującego z wulgarnością. Występuje mnogość „zwierzęcych” metafor (poruszanie się po salonie jak bąk, rybie wargi etc.).