O ile jednak wcześniejsze wersje systemu umożliwiały załadowanie wyrzutni jednocześnie pociskami PAC-1 i PAC-2, a nawet wcześniejszych wersji, o tyle wyrzutnie najnowszego systemu PAC-3 uniemożliwiają załadowanie ich pociskami w różnych wersjach.
Konfiguracja ta po raz pierwszy wprowadza całkowicie nowy pocisk (Lockheed Martin ERINT/MSE) oraz:
3 pakiety zmian materialnych: Radar Enhacements Phase III wprowadzający znaczące ulepszenia wydajności systemu; CDI Phase III zapewniający najwyższą rozdzielczość radaru dalekiego zasięgu; Remote Launch/Communication Enhacement Upgrade – system zdalnego odpalania pocisków, zapewniający możliwość zdalnej dyslokacji wyrzutni na polu startowym oraz unowocześnienie systemu głosowej i cyfrowej komunikacji pomiędzy jednostkami. 3 ulepszenia oprogramowania: Interoperacyjność i możliwość integracji z system Terminal High Altitude Area Defense – (THAAD), co optymalizuje współpracę między tymi systemami służącymi do obrony antybalistycznej teatru działań na różniących się od siebie wysokościach; Joint TMD interoperability zapewniająca sieciową wymianę danych o celach między różnymi systemami antybalistycznymi w danym środowisku działania; Lauch Point Determination dla ustalania optymalnego punktu odpalenia pocisku.