Rok 1740 przyniósł kolejne nasilenie publikacji holenderskich, na cześć Costera wybijano medale i odsłaniano pomniki. Piętnaście lat po tej rocznicy, Gerard Meerman, ławnik i syndyk Rotterdamu, wydał Origines typographicae, gdzie zdecydowanie bronił opowieści o Costerze, przytaczając liczne dokumenty; ; ; ..
W stuleciach XIX i XX spór nie ucichł, przeciwnie, angażował kolejnych wybitnych znawców dziejów druku. Dyskusje często przybierały formę ostrych sporów, nawet łącznie z obrzucaniem inwektywami przeciwników. Joseph van Praet, kierownik działu druków Biblioteki Narodowej w Paryżu, uznawał za absurdalne przypisywanie Costerowi pierwszeństwa, kwestionował nawet historyczność jego osoby.. Badacze niemieccy również nie ustawali w próbach odrzucenia opowieści o nim, jeden z nich określał Juniusa mianem „apostoła kłamstwa”.. Niektórzy przypisywali Costerowi prowadzenie eksperymentów nad nową techniką powielania druku i pewne osiągnięcia w tym zakresie, pojawiła się też koncepcja, że wynalazek haarlemczyka nie wyszedł poza granice Holandii;