Po przyjeździe do Polski 19 maja 1831 postawiono go na czele 2. brygady 1. Dywizji Piechoty. 22 maja, przy walkach o most w Tykocinie, wybitnie się odznaczył i otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari. Brał udział w bitwie pod Ostrołęką, gdzie jego oddziały poniosły wielkie straty wobec olbrzymiej przewagi Rosjan. 27 lipca 1831 został mianowany generałem brygady. We wrześniu 1831 r. przeniesiono Langermanna do korpusu generała Girolamo Ramorino, do którego dotarł już po upadku Warszawy, 7 września. 18 września przeszedł wraz z korpusem Ramorino do Galicji, gdzie po krótkim okresie internowania udał się wraz z Ramorino i licznymi oficerami polskimi, których namówił na emigrację do Francji, do Paryża.
W roku 1832 Langermann wstąpił do armii belgijskiej, którą opuścił ok. 1851 w stopniu generała-lejtnanta. Rodziny nie założył i zmarł w Paryżu. Podobnie jak (w Szwecji) szwedzki współtowarzysz walk w Polsce, Ernst Leopold von Schantz, nie otrzymał w Belgii zezwolenia na noszenie orderu Virtuti Militari.