Biorąc po uwagę, że definitywny rozdział między Kościołami chalcedońskimi a monofizyckimi nastąpił w V w., wspólna idea musiała istnieć wcześniej.
Podczas obrzędu przygotowania darów w liturgii św. Jana Chryzostoma (o korzeniach w VIII-IX w.), jednej z wersji tekstowej Boskiej Liturgii (Eucharystii) w obrządku bizantyjskim kapłan wyjmuje jedną cząstkę prosfory (która symbolizuje Baranka paschalnego), z drugiej prosfory cząstkę, która symbolizuje Bogurodzicę, a z trzeciej prosfory wydzielana jest cząstka, która jest dedykowana Janowi Chrzcicielowi. Idea Trina Sanctitas ma w liturgii prawosławnej konkretne odniesienia.
Trina Sanctitas w poezji średniowiecznej Postać Jana Chrzciciela jest w hymnografii średniowiecznej wiązana z wiarą w pośrednictwo świętych. W gronie tym to Jan, obok Bogurodzicy, stał na czele hierarchii. Utwory dokumentujące funkcjonowanie idei Trina Sanctitas są znane już od X w. Wśród znanych utworów należy Bogurodzica, której najstarsze, datowane na XIII w.