O wyjątkowości Jana, uzasadniającej jego obecność w Trina Sanctitas pisali: Augustyn z Hippony, Jan Chryzostom, Piotr Chryzolog, Maksym z Turynu, czy Teodor Studyta. Starochrześcijańska tradycja złączyła te trzy postaci z Trina Sanctitas także w święcie Objawienia Pańskiego, w którym wspomnienie chrztu Jezusa przez Jana łączone jest ze wspomnieniem jego narodzin, które w takim połączeniu było obchodzone już w IV w.
Trina Sanctitas w liturgii Na V–VI w. przypadał w Bizancjum rozkwit twórczości liturgicznej wstawiennictwa świętych za grzesznikami i odwołującej się do porządku niebiańskiej hierarchii, a tym samym wyrażającej ideę deesis, czyli wstawiennictwa Bogurodzicy i Jana Chrzciciela przed Chrystusem. Do najstarszych znanych tekstów liturgicznych, które wykazują ideową zbieżność z deesis była modlitwa sedro, która była odczytywana na początku liturgii jakobickiej: „Maryja, która Cię zrodziła i Jan, który Cię ochrzcił, niech modlą się za nas – zmiłuj się nad nami!“. Podobne ślady można odnaleźć w troparionach odmawianych podczas nieszporów w liturgii rytu greckoprawosławnego po Kantyku Zachariasza. Jeden z nich jest poświęcony Bogurodzicy, drugi Janowi. Modlitwy te występują także, w bardzo podobnym układzie, w liturgii koptyjskiej.