Terminologia Grecki termin δέησις oznacza „modlitwę, prośbę, usilną prośbę” i w takim znaczeniu używany jest w Biblii. W średniowieczu znaczenie nie uległo zasadniczej zmianie. Rzeczownik deesis lub czasownik deomai były używane dla określenia petycji przedkładanych do cesarza lub wysokiego urzędnika (magister memoriae), który był wyznaczony do przedkładania próśb do władcy. Równocześnie słowo deesis było stosowane w chrześcijaństwie stosowane na określenie prośby kierowanej do Boga za pośrednictwem świętych, zaś dla próśb kierowanych wprost do Boga używano terminów presbeia lub paráklesis.
Najstarszym znanym tekstem, w którym użyty został termin deesis jest „Żywot Symeona Nowego Teologa” Niketasa Stethatosa z ok. 1060. Opisując celę mnicha Symeona autor wymienił deesis eikón megále, lecz nie ma możliwości zweryfikowania czy chodziło o obrazowanie Chrystusa, Bogurodzicy i Jana Chrzciciela. Staroruskie źródła wskazywały, że na przełomie XII i XIII w. termin deesis wiązł się na Rusi z obrazowaniami Chrystusa, Jana Chrzciciela, Bogurodzicy i innych świętych – także jako cały rząd w przegrodzie ołtarzowej. Do historii sztuki został wprowadzony dopiero pod koniec XIX w.