Najstarszą zachowaną inskrypcją zawierającą określenie zobrazowanej triady (Chrystus, oraz św. Jan i Bogurodzica w pozach błagalnych), w znaczeniu współcześnie rozumianego terminu deesis, był napis Tríton (Triada) umieszczony na X-wiecznym tryptyku z kości słoniowej z Palazzo di Venezia w Rzymie. W XIX w. taką kompozycję określano także w języku nowogreckim trimórfion (od gr. trimorfos – trójpostaciowy, trójforemny, trójkształtny) lub trisósopos parástasis, lecz brak informacji od kiedy ten termin był używany w takim konkretnym znaczeniu. Wspomniane terminy nie odnosiły się jednak do treści teologicznej obrazowania, lecz tylko do warstwy formalnej dzieła. Terminy deesis i trimorfion nie pokrywają się więc ze sobą w pełni, jednak w historii sztuki stosowane są wymiennie.
W deesis zawarta jest idea najwyższego wstawiennictwa Bogurodzicy i Jana Chrzciciela. Zdaniem rosyjskiego teologa prawosławnego Siergieja Bułgakowa w przedstawionych w deesis postawach modlitewnych tych dwóch postaci wyraża się chrześcijańska prawda wiary o Wcieleniu. Bułgakow nazywał łączne obrazowanie Chrystusa, Jana Chrzciciela i Bogurodzicy „ikoną Wcielenia“.