Dnia 25 stycznia 1907 z okręgu wyborczego Krotoszyn-Koźmin, z ramienia Narodowej Demokracji został wybrany posłem do parlamentu Rzeszy. Wsławił się wygłoszeniem mowy dnia 13 kwietnia 1907 dotyczącej reformy postępowania karnego, napiętnował w niej polityczne zaangażowanie sędziów w Niemieckim Związku Kresów Wschodnich (HKT). Powodowało to brak obiektywności wyroków w procesach politycznych. 28 października 1907 złożył mandat.

W 1909 brał udział z powołaniu do życia Polskiego Towarzystwa Demokratycznego, zwanego później Towarzystwem Demokratyczno-Narodowym. Należał do autorów jego statusu i był jego sekretarzem. Brał udział w organizowaniu tych towarzystw w Ostrowie 1911, Kościanie 1913, w Swarzędzu 1911, gdzie wygłaszał referaty o celach i zasadach Towarzystwa. Jego mowy polityczne były skierowane przeciwko antypolskiej polityce rządu oraz przeciwko polskim ugodowcom. Należał do inicjatorów i założycieli Rady Narodowej w 1913.

Po wybuchu I wojny światowej był jednym z założycieli tajnego Koła Międzypartyjnego działającego w Poznaniu, które następnie zostało przemianowane na Tajny Międzypartyjny Komitet, a następnie w 1918 na Centralny Komitet Obywatelski.