W czasie powstania wielkopolskiego był członkiem Naczelnej Rady Ludowej, a także delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy, który odbył się w dniach 3–5 grudnia 1918 w Poznaniu.
W wolnej Polsce pracował w bankowości. W latach 1918–1924 pełnił różne funkcje w Banku Związku Spółek Zarobkowych. Od 1918 był radcą prawnym, następnie od 1920 członkiem zarządu by zostać prezesem w 1922. W 1923 minister skarbu Władysław Grabski zaproponował mu tekę wiceministra tego resortu, jednak Mieczkowski odmówił. W 1924 został powołany w charakterze przedstawiciela byłego zaboru pruskiego na stanowisko naczelnego dyrektora Banku Polskiego w Warszawie. Funkcję tę pełnił do końca 10-letniej kadencji, która zakończyła się w kwietniu 1934. Zwolnienie było spowodowane dążeniem rządu do mianowania na stanowisko dyrektora naczelnego osoby związanej z obozem rządowym.
Działalność polityczna Mieczkowskiego była głównie związana z Poznaniem. Od wyzwolenia Poznania w 1918 do 1924 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Miejskiej. Po śmierci prezydenta miasta J. Drwęskiego w 1921, aż do wyboru nowego prezydenta C. Ratajskiego pełnił obowiązki prezydenta miasta Poznania. W 1934 sam został wybrany prezydentem miasta, rząd nie zgodził się jednak na zatwierdzenie.