`--cynodonty . . . . ssaki (ostatecznie)
Tylko dicynodonty, terocefale i cynodonty przetrwały do triasu.
Biarmosuchia Biarmosuchia jest to najbardziej prymitywna grupa terapsydów, przypominająca pelykozaury.
Dinocephalia thumb|left|250px|Mormosaurus z podrzędu Dinocephalia Dinocephalia („straszne głowy”) – były duże, niektóre jak dzisiejsze nosorożce, i zaliczane są tu zarówno stworzenia roślinożerne, jak i mięsożerne. Niektóre z tych mięsożerców posiadały tylne łapy w połowie wyprostowane, przednie jednak u wszystkich członków tej grupy były rozstawione na boki. Pod wieloma względami były to bardzo prymitywne terapsydy, nie miały np. podniebienia kostnego, a ich czaszka miała gadzią budowę.
Teriodonty thumb|200px|Viatkogorgon – przedstawiciel podrzędu gorgonopsów Teriodonty („zęby bestii”) i ich potomkowie posiadali staw żuchwowy, w którym kość szczękowa mocno objęła jak kleszczami małą kość kwadratową. Pozwoliło im to szerzej rozwierać szczęki. Jedna z ich grup, mięsożerne gorgonopsy („twarze Gorgony”) wykorzystała to do stworzenia szablastych zębów. Taka budowa czaszki teriodontów miała jednak o wiele większe znaczenie – zmniejszenie kości kwadratowej było ważnym krokiem w kierunku rozwoju ssaczego stawu żuchwowego i ucha środkowego.