Po zakończeniu działań wojennych, król ponownie musiał powołać parlament, który miał mu przekazać środki pieniężne dla Szkocji. Nowo powołany Długi Parlament ostro zaatakował króla, krytykując jego politykę państwową, domagając się też stracenia doradców królewskich Strafforda oraz Williama Lauda. W nadziei na uzyskanie poparcia w Szkocji, władca pojechał jesienią 1641 r. do tego kraju, nadając Lesliemu oraz Argyllowi tytuły szlacheckie. Następnie zapowiedział uznanie wszystkich postanowień Zebrania Generalnego z roku 1638 oraz Parlamentu Szkockiego z roku 1641, m.in. prawa parlamentu do krytyki działań ministrów.
Mimo załatwienia wszelkich problemów w Szkocji, Karol popadł w konflikt z parlamentem angielskim co doprowadziło wkrótce do wybuchu wojny domowej.
Literatura Donald, P., An Uncounselled King. Charles I and the Scottish Troubles, 1637–1641, 1990. Fissel, M. C., The Bishops’ Wars. Charles I’s Campaigns against Scotland, 1638–1640, 1994. Lee, M., The Road to Revolution. Scotland under Charles I, 1985. McCoy, F. N., Robert Baillie and the Second Scots Reformation, 1974. MacInnes, A. I., Charles I and the Making of the Covenanting Movement, 1991. Russel, C, The Fall of the British Monarchies, 1637–1642, 1991. Stevenson, D., The Scottish Revolution, 1637–1644, 1973
Kategoria:Historia Anglii Kategoria:Historia Szkocji