Drugi stopień hierarchii to panowania, moce (mocarstwa), władze (potęgi). Trzecią triadę tworzą zwierzchności (księstwa), archaniołowie i aniołowie. Kościół uznał teksty Pseudo-Dionizego Areopagity.
W połowie VIII wieku arcybiskup Adalbert z Magdeburga stanął przed sądem kościelnym, pod przewodnictwem papieża Zachariasza. Arcybiskup został oskarżony o używanie magii ceremonialnej i wzywanie siedmiu duchów. W wyniku procesu aż do XV wieku Kościół katolicki nie używał imion siedmiu archaniołów.
W latach 726–730 ruch ikonoklastów doprowadził do zniszczenia wizerunków siedmiu archaniołów. Synod w Nicei (735) przywrócił kult obrazów. Przedstawienia aniołów wróciły w formie pojedynczych obrazów i grup, ale bardzo rzadko przedstawiano siedmiu archaniołów. W 745 heretycy Adalbert i Klemens wezwali po imieniu ośmiu archaniołów: Uriela, Raguela, Tubuela, Michała, Abnisa, Tubuę, Sabaotha i Simila. Zostali ekskomunikowani. Na synodzie w Laodycei (363–364) papież Zachariasz postanowił bowiem, że chrześcijanie nie powinni wymieniać w modlitwach innych imion aniołów jak tylko Michała, Gabriela i Rafała. Było to możliwe, bo ich imiona pojawiają się w kanonie. Kanon 35 Soboru w Laodycei zakazywał kultu innych aniołów, nazywając go bałwochwalstwem.