Przekłady starosyryjskie Kolejny przekład – tym razem całego Nowego Testamentu – dokonany został w końcu II wieku (albo niewiele wcześniej). Cytuje go Efrem Syryjczyk. Nazywany jest przekładem starosyryjskim, a sporządzony został na podstawie starego tekstu greckiego reprezentującego tekst zachodni. Zachował się tylko w dwóch wczesnych manuskryptach: kuretońskim (IV wiek) i synajskim (V wiek). Pierwszy z nich, oznaczany symbolem syrcur, odnaleziony został przez Williama Curetona w klasztorze św. Marii Deipara w Egipcie. Przekład ten wydany został przez W. Curetona w 1858 roku (Lo 1858) oraz Francisa C. Burkitta (C 1904). Ewangelie w tym rękopisie występują w kolejności: Mateusza, Marka, Jana i Łukasza.
Drugi, młodszy, oznaczany symbolem syrsin, odkryty został przez Agnes Smith Lewis w 1892 roku na Synaju. Rękopis ten jest palimpsestem. Kodeks zawiera niemal kompletny tekst czterech Ewangelii. Manuskrypt syrosynajski, pochodzący z rękopisu przechowywanego w klasztorze św. Katarzyny na Synaju wydali R.L. Bensly i in. (C 1894) oraz Agnes Smith Lewis (Lo 1910). Przekład syrosynajski stał się podstawą wielu tłumaczeń tekstu Ewangelii na języki wschodu.