Dywizja stacjonowała w rejonie Alloa–Bridge of Allan–Alva. Dowódcą dywizji został gen. bryg. Bronisław Duch. W sierpniu 1943 1 DGren.(kadrowa) liczyła 1721 szeregowych. Ze względu na przejście 1 DPanc na nową organizację brytyjską składająca się z jednej brygady pancernej i jednej brygady strzelców, na potrzeby tej drugiej przekazano z 1 DGren. (kadrowej) kolejnych 400 szeregowych z kategorią zdrowia „A” i w wieku do lat 40. Dodatkowo ze względu na groźbę niedopuszczenia do walk na kontynencie 1 DPanc ze względu na braki kadrowe, przekazano następnych żołnierzy z odpowiednią kategorią zdrowia i wieku. W wyniku kolejnej reorganizacji na mocy rozkazu Naczelnego Wodza gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego L.dz.1230/Tjn./43 z dnia 21 września 1943 w skład dywizji włączono 16 Brygadę Pancerną (skadrowaną). Od tego momentu rozkazem NW L.dz.1210/Tjn./43 z 21 września zmieniono dywizji nazwę na 2 Dywizja Grenadierów Pancernych (kadrowa), rozkaz ten wszedł w życie 22 listopada 1943, dywizja składała się z dowództwa dywizji z Kwaterą Główną, 1 Brygady Grenadierów (kadrowej), 16 Brygady Pancernej (kadrowej), Dowództwa Artylerii Dywizyjnej z trzema kadrowymi dywizjonami oraz z dywizyjnych pododdziałów broni (łączności, żandarmerii) i służb (warsztatowo-naprawczej, zaopatrywania i sanitarnej).