Ustawicznie w „czarnej serii” pojawiał się stały repertuar podejmowanych problemów społecznych, z którymi władza komunistyczna sobie nie radziła lub je tuszowała: szalejącej chuliganerii i przyzwolenia na przemoc (Uwaga, chuligani!), zaniedbania dzieci (Dzieci oskarżają, 1956, Hoffmana i Skórzewskiego), zrujnowanych i zbiedniałych dzielnic Warszawy (Gdzie diabeł mówi dobranoc, Dzieci z pustego obszaru), prostytucji (Paragraf zero, 1957, Włodzimierza Borowika), chaosu architektonicznego (Lubelska starówka, 1956, Bohdana Kosińskiego), czarnego rynku (Miasteczko), powszechnej biedy (Warszawa 1956, 1956, Jerzego Bossaka), fiaska projektu podkrakowskiej Nowej Huty (Miejsce zamieszkania, 1957, Maksymiliana Wrocławskiego). „Czarna seria” wprowadziła również elementy ikonograficzne nieistniejące w dokumentach socrealistycznych: rock and roll oraz jazz – mimo że oceniała je jednoznacznie negatywnie.