Prócz zastosowania militarnego (na wypadek wojny z Rosją była ona alternatywą dla kolei krakowsko-lwowskiej), ta droga żelazna umożliwiała rozwój gospodarczy rejonów Podbeskidzia.
Lata 1884–1918 Stacja w Woli Łużańskiej, od początku niewielka, przez pierwsze lata swego istnienia nie posiadała nawet semaforów. Początkowo, zawiadowcami jej byli Austriacy. Pierwotnie bardzo krótkie tory stacyjne po raz pierwszy uległy wydłużeniu podczas I wojny światowej. Do prac zatrudniono wówczas jeńców serbskich. W maju 1915 roku, na nieodległym wzgórzu Pustki stoczono największe podczas bitwy pod Gorlicami walki. Sama bitwa, zaliczana do najważniejszych na wschodnim froncie Wielkiej Wojny, była jedną z kluczowych w drodze do odzyskania przez Polskę niepodległości. W jej wyniku zwycięstwo odniosły państwa centralne. W owym czasie, na piętrze budynku stacyjnego znajdował się szpital wojskowy. W czasie wojny zawiadowcą stacji był Dziedzic.