Obraz jest przykładem połączenia sztuki włoskiej z flamandzką. Monumentalna kompozycja oraz nasycenie szczegółami są typowe dla włoskiego XV-wiecznego malarstwa. Początkowo dzieło było przypisywane malarzowi niderlandzkiemu Janowi van Eyckowi lub Hansowi Memlingowi. Messinie, który kształcił się w Neapolu, nieobce było malarstwo mistrzów katalońskich, prowansalskich i flamandzkich i prawdopodobnie znał dzieła Jana van Eycka, na którym mógł się wzorować.
thumb|left|180px|Detal z obrazu Święty Hieronim w pracowni
Symbolika obrazu Główna postać świętego, który był jednym z czterech Doktorów Kościoła zachodniego i autorem łacińskiego przekładu Biblii – Wulgaty, miała symbolizować piętnastowiecznego humanistę, a zarazem człowieka skromnego i pobożnego. Postać Hieronima jest podobna do wizerunku kardynała Mikołaja z Kuzy (1401–1464), który jako pierwszy miał podać w wątpliwość system arystotelesowski, mówiący, iż Ziemia jest centrum wszechświata. Święty Hieronim przedstawiany był najczęściej w towarzystwie lwa, który związany był z jego pustelniczym życiem na pustyni.