Zakłady przemysłowe Stolarowych wyróżniały się pod względem wyposażenia technicznego, zatrudniano tam kilkuset pracowników. Powstało też kilka instytucji socjalnych pracujących na potrzeby załogi przedsiębiorstwa. Przy fabryce funkcjonowały: szkoła dla dzieci robotników, apteka, ambulatorium, kasa chorych. Dla potrzeb załogi właściciel zatrudnił lekarza fabrycznego, istniał program wsparcia dla osób potrzebujących pomocy, w szpitalu Czerwonego Krzyża opłacił koszty utrzymania kilku łóżek dla swoich pracowników.
W okresie I wojny światowej rodzina Stolarowych przebywała w Moskwie, sprawując kontrolę nad swoim majątkiem w Rosji. Straty poniesione przez firmę W. Stolarow doszły do 1,88 mln rubli. Niewielką część z tego odzyskano do zakończenia wojny.
Stolarowowie byli obywatelami państwa rosyjskiego i legitymowali się pochodzeniem rosyjskim. Z tego powodu zakłady przy ul. Rzgowskiej 26/28 na mocy dekretu z 16 grudnia 1918 roku, decyzją ministra przemysłu i handlu Kazimierza Hąci z 26 lipca 1919 roku, ustanowiono nad nimi zarząd państwowy, a zarządcą został mianowany inż. Leon Grohman (był on przedstawicielem znanej łódzkiej rodziny przemysłowców). Uruchomienie produkcji w zakładach Stolarowa miało miejsce w październiku 1919 roku.