Za zgodą władz ministerialnych zaciągnął liczne kredyty i inne zobowiązania.
26 lutego 1923 roku zniesiono zarząd państwowy nad zakładami przy ul. Rzgowskiej 26/28. W ten sposób rodzina Stolarowych odzyskała pełnię władzy nad swym przedsiębiorstwem, a jedynym jego właścicielem został Aleksander Stolarow, syn Włodzimierza. W latach 1923–1925 do firmy wszedł Edward Hüffer, wnosząc wkład finansowy (wkład określono na 5,789%). W 1925 r. zmieniono stosownie do tego nazwę firmy na W. Stolarow i S-ka. Fabryka Wyrobów Bawełnianych.
W latach 20. XX wieku przeprowadzono modernizację przedsiębiorstwa, rozbudowano oddziały wykończalnicze. Według danych z 1927 roku firma ta posiadała około 18 tys. wrzecion, 500 krosien mechanicznych i cały kompleks oddziałów wykończalniczych. Wytwarzano różne gatunki przędzy i większy zestaw tkanin bawełnianych.
30 sierpnia 1928 roku Sąd Okręgowy w Łodzi wprowadził odroczenie wypłat i nadzór sądowy na okres 3 miesięcy nad firmą. Okres ten przedłużano do 28 maja 1929 roku Rodzina Solarowych stosowała różnorodne zabiegi w celu niedopuszczenia do upadłości przedsiębiorstwa. W 1925 roku uzyskano kredyt w wysokości 134 tys. dolarów od Towarzystwa Kredytowego Przemysłu Polskiego.
Dzierżawa Horaka