Moc kwasu – termin określający zdolność kwasu do dysocjacji na jon wodorowy i anion reszty kwasowej. Miarą tej mocy jest zazwyczaj ujemny logarytm dziesiętny ze stałej dysocjacji kwasu (Ka) w danych warunkach, oznaczany skrótem pKa. pKa = −log[Ka] gdzie Ka to stała dysocjacji kwasu.
Im pKa jest mniejsze, tym moc kwasu jest większa.
Np. dla kwasu solnego w wodzieW rozcieńczonych roztworach stężenie wody przyjmuje się za stałe i pomija się je we wzorze na stałą dysocjacji ().
a zatem pKa kwasu solnego w wodzie wynosi −7.
Jednakże miary pKa kwasu nie można stosować jako miary mocy bardzo stężonych i (przede wszystkim) bezwodnych kwasów, gdyż w takich warunkach ta wielkość przestaje oddawać realną moc kwasu (np. gdy jest więcej kwasu niż wody) lub traci sens (gdy nie ma w ogóle wody). W odniesieniu do mocnych kwasów, miary pKa można stosować jedynie do rozcieńczonych roztworów, natomiast do roztworów stężonych stosuje się najczęściej funkcję kwasowości Hammetta. Pozwala ona stwierdzić, że stężony kwas siarkowy jest mocniejszy od kwasów solnego i azotowego, mimo że pKa w roztworze rozcieńczonym przedstawia sytuację odwrotną (przedruk w serwisie ChemFan)..