Historia Żydów w Chile. Pierwszymi Żydami, którzy dotarli na terytorium obecnego Chile byli hiszpańscy conversos biorący udział w podboju kraju przez konkwistadorów m.in. Diego Garcia de Caceres, który stał się przodkiem wielu prominentnych rodzin chilijskich (wśród jego potomków byli m.in. José Miguel Carrera i Diego Portales). W okresie panowania kolonialnego Hiszpanii otwarte praktykowanie judaizmu było zakazane, natomiast conversos czyniący to po kryjomu byli celem prześladowań (np. w 1639 roku wykonano wyrok śmierci na kierowniku szpitala świętego Jana Bożego w Santiago Francisco Maldonado de Silva za potajemne praktykowanie judaizmu). Osoby pochodzenia żydowskiego były zaangażowane w walki o Niepodległość Chile (m.in. wspomniany już José Miguel Carrera oraz Juan Albano Peyreyra – bliski współpracownik Bernardo O’Higginsa). Do 1865 roku praktykowanie jakiejkolwiek religii innej niż katolicyzm było zakazane przez konstytucję, co wykluczało osadnictwo religijnych żydów w kraju. Po wprowadzeniu wolności religijnej w Chile zaczęli się osiedlać Aszkenazyjczycy z Argentyny i Sefardyjczycy z Monastiru w obecnej Macedonii. Wprowadzony w okresie prezydentury Arturo Allesandriego Palmy wyraźny rozdział pomiędzy Kościołem a państwem otworzył nie-katolikom (a więc również żydom) dostęp do najwyższych urzędów państwowych.