Brał udział w kampanii wrześniowej jako zastępca oficera operacyjnego w sztabie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”, a następnie oficer sztabu gen. Stefana Dąb-Biernackiego. Od lipca 1940 przebywał w Warszawie, gdzie zaangażował się w działalność konspiracyjną w szeregach Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Zajmował się ewidencjowaniem raportów i zestawianiem meldunków wywiadowczych w ramach Biura Studiów Wydziału II Komendy Okręgu Warszawa – Miasto.
Od wiosny 1941 roku organizator i szef Biura Studiów oraz II zastępca szefa Oddziału II KG ZWZ/AK. Rozkazem KG ZWZ nr L. 21/BP z dnia 11 listopada 1941 r. awansowany na majora, a do stopnia podpułkownika rozkazem KG AK L. 113/BP 11 listopada 1943 r. Po aresztowaniu ppłk. Mariana Drobika „Dzięcioła" od grudnia 1943 roku był przez miesiąc pełnił obowiązki szefa Oddziału II KG K. Zdekonspirowany przez Gestapo od lutego 1944 roku przebywał na urlopie. Od czerwca 1944 roku zastępca płk. Kazimierza Iranka-Osmeckiego, szefa Oddziału II KG AK do spraw wywiadu ofensywnego.
Od 1 sierpnia 1944 r. walczył w powstaniu warszawskim. Od 28 września 1944 r. jako pełnomocnik dowódcy AK gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego brał udział razem z ppłk. Zygmuntem Dobrowolskim w rozmowach kapitulacyjnych.