Odchodząc ze stanowiska Ministra Sprawiedliwości Rzeszy 24 sierpnia 1942, Schlegelberger otrzymał od Hitlera świadczenie w wysokości 100 000 marek. W roku 1944 Hitler zezwolił mu na nabycie dworku, co świadczyło o przychylności, z jaką Führer odnosił się do byłego ministra (w owym czasie tylko eksperci w dziedzinie rolnictwa byli uprawnieni do zakupu takich majątków). Fakt ten wykorzystano w procesie norymberskim przeciwko Schlegenbergowi, wskazywał on bowiem na dobre stosunki między nim a Hitlerem.
Po wojnie Podczas procesu prawników w Norymberdze Schlegelberger zaliczał się do grona głównych oskarżonych. Został skazany na dożywocie za współudział w przygotowaniu zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości.
W roku 1950 74-letni Schlegelberger został zwolniony z więzienia z powodów zdrowotnych. Przez kolejne lata pobierał emeryturę w wysokości 2894 marek (dla porównania: średnia miesięczna płaca w Niemczech wynosiła w tym czasie 535 marek). Schlegelberger aż do swojej śmierci zamieszkiwał we Flensburgu.
Kategoria:Ludzie urodzeni w Królewcu Kategoria:Niemieccy ministrowie Kategoria:Niemieccy sędziowie Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej Kategoria:Politycy NSDAP Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1970