9 czerwca 1935 roku He Yingqin i Yoshijirō Umezu podpisali porozumienie, znane jako , na mocy którego japońska okupacja Hebei i Chaharu została zalegalizowana przez rząd chiński. Jeszcze w tym samym roku Japończycy utworzyli kolejne marionetkowe, antykomunistyczne państewko Wschodnie Hebei z rządem o nazwie . Tym samym Japończycy kontrolowali wszystkie obszary wokół Pekinu.
Do lipca 1937 roku Japonia rozszerzyła swoje siły w Chinach do szacunkowo 7000–15 000 ludzi, głównie wzdłuż linii kolejowych. Liczba ludzi i ilość towarzyszącego im sprzętu była kilkakrotnie większa od liczebności oddziałów rozmieszczonych przez mocarstwa europejskie i znacznie przekraczała limity ustalone w protokole bokserskim.
Znaczenie incydentu na moście Marco Polo polega na tym, że po nim napięcia nie opadły ponownie, a zamiast tego nastąpiła eskalacja, w wyniku której obie strony zaangażowały znacznie większe siły, a walki rozprzestrzeniły się na inne części Chin. Z perspektywy czasu ten niewielki incydent można zatem uznać za początek pełnoskalowej wojny chińsko-japońskiej.