Trzeciego dnia zawiadywał ponownie lewym centrum, które przyjęło główną część natarcia konfederatów zwanego później „Szarżą Picketta”. Hancock dał dowód męstwa – wobec ognia 150 konfederackich dział konno prowadził swoich żołnierzy do walki. Upomniany za tak ryzykowną postawę stwierdził: „Są takie momenty, kiedy życie dowódcy korpusu się nie liczy”. Za zdobycie 27 konfederackich sztandarów korpus zapłacił dużą cenę – zginęło 4350 z 10 000 żołnierzy. W momencie, gdy konfederaci docierali do linii Unii kula przebiła łęk siodła Hancocka i raniła go w pachwinę (lub udo). Zastosowawszy opaskę uciskową Hancock nie zrzekł się komendy do całkowitego odparcia szarży, a znoszony z pola doradzał Meade’owi atak frontalny na pokonanych konfederatów. Rana okazała się poważna – miała mu doskwierać już do końca życia – i następne 6 miesięcy spędził na rekonwalescencji.
W 1864 jego obecność na polach bitew była równie znacząca co w latach poprzednich. Drugiego dnia bitwy w dziczy dowodził połową unijnej armii; pod Spotsylvanią dowodził szarżą, która niemal rozdzieliła siły Roberta Lee na pół;