ta opinia dała zaczynek do utrwalenia się przydomka „Hancock Znakomity”. Nad Antietam dowodził 1 Dywizją II Korpusu, zaś w listopadzie awansował na generał majora ochotników, jednocześnie otrzymując stopień majora armii regularnej. Pod Fredericksburgiem dywizja Hancocka znajdowała się na prawym skrzydle, wśród oddziałów którym zlecono szturm na Marye's Heights. Z 5006 ludzi należących 2013 zostało rannych i zabitych. W trakcie tej potyczki Hancock został raniony w podbrzusze. 2 i 3 maja pod Chancellorsville jego dywizja przyjęła cały ciężar ataku armii Roberta Lee. Niedługo potem został mianowany dowódcą II Korpusu.
1 lipca 1863 roku przegraną lewego skrzydła Armii Potomaku i śmiercią gen. mjra Johna Reynoldsa rozpoczęła się bitwa pod Gettysburgiem. Po południu na pole walki dotarł Hancock z II Korpusem upoważniony rozkazami od generała Meade’a do zwiadu, przejęcia komendy i zadecydowania o dalszych posunięciach. Hancock, tymczasowy głównodowodzący wszystkich oddziałów pod Gettysburgiem, zdecydował o pozostaniu wojsk Unii na polu bitwy, zebrał uciekające oddziały i utrzymał Grzbiet Cmentarny do przybycia głównych sił armii federalnej. Drugiego dnia dowodził lewą częścią centrum wojsk, a po tym jak ranny został gen. mjr Sickles, całym lewym skrzydłem.