Dla podkreślenia na wstępie swego autorytetu i ciągłości władzy, Tacyt oddał należną cześć zamordowanemu poprzednikowi i przykładnie ukarał śmiercią większość spiskowców i jego zabójców.
Władca, świadom swej zależności od armii, dbał o zaspokajanie jej potrzeb, głównie poprzez regularne wypłacanie żołdu, na co przeznaczył nawet część prywatnego majątku. Hasła propagandowe widoczne na emitowanych przez niego monetach (Conservator Militum, Concordia Militum, Fides Militum) podkreślają rolę cesarza jako opiekuna żołnierzy. Źródła pisane przedstawiały go jako uosobienie tradycyjnych cnót rzymskich, nadal obecnych w kręgach senatorskichAureliusz Wiktor określa go jako „człowieka nader łagodnego” (Księga o cezarach 36,1), Eutropiusz nazywa „człowiekiem o wspaniałym usposobieniu i odpowiednich zdolnościach do rządzenia państwem” (Brewiarium od założenia Miasta 9,16). Panegirycznych sformułowań i ocen nie brak również u Flawiusza Wopiskusa w biografii zawartej w Historia Augusta (zwłaszcza Tacyt 9-11).. Reprezentował sobą skromność, oszczędność, występował przeciwko zbytkowi i naruszaniu przyzwoitych obyczajów.