Podczas świąt w 1828 – już jako caryca – zorganizowała dla dzieci (pięciorga swoich oraz dla siostrzenic) „choinkę dla dzieci”, na którą zaproszone były także dzieci dworzan. Prezenty, które zostały ułożone pod choinkami, ufundowała caryca. Same drzewka były ozdobione słodyczami, orzechami i pozłacanymi jabłkami. Choinka nie zdobyła jednak od razu popularności. Nie ma o tym zwyczaju wzmianek ani w czasopismach z lat 20. XIX w., czy też np. w poemacie Eugeniusz Oniegin Aleksandra Puszkina, który w V rozdziale opisywał obchody Bożego Narodzenia.